Nieuwsflits

Namaste

geplaatst op: 17-02-2011
Maanden geleden hoorde ik dat ik mee mocht naar India. Ik wist totaal niet wat me te wachten stond. Een beetje zenuwachtig was ik, moet ik toegeven. In het vliegtuig naar Mumbai heb ik veel geslapen en eindeloos nagedacht, gepiekerd kan je beter zeggen, over kleine vragen en dingen. Bijvoorbeeld: hoe zijn de mensen daar, zijn de toiletten daar wel schoon en heb ik wel goede schoenen meegenomen?
Mijn eerste indruk toen we aankwamen was totaal niet zoals ik had verwacht. Sterker nog, het was zo anders, dat ik even de tijd nodig had om te resetten. We reden met een busje naar ons verblijf en de weg daar naartoe leek wel uren te duren. Ik zag mensen op de grond slapen of in zelfgemaakte tentjes aan de rand van een hele drukke weg. Overal hoorde ik auto’s claxonneren. En veel mensen zag ik, overal mensen. Die kan je niet ontlopen in Mumbai, de vele mensen. Toen ik na een dag of drie wat was ingeburgerd, kon ik er ook wel van genieten! Op straat hoorde ik vaak : ‘Yes madame?’ of ‘You want to come into my shop?’ Je wordt werkelijk door iedereen de winkels in gezogen.
Mumbai heeft echt een grote indruk op mij gemaakt, en ik spreek ook voor de andere leerlingen. Vooral de leefomstandigheden van sommige Indiërs zijn erg heftig. Veel mensen hebben geen huis, en veel streetpeople missen ook nog eens een paar ledematen. Maar als je het zo vaak ziet begint het –na verloop van tijd- zelfs te wennen. Ook het afslaan van bedelaars leer je, want het zijn er écht veel. Zo ga je uiteindelijk de straatmensen negeren en geef je ze niets, want ‘give one, create three’. Maar later thuis had ik spijt, omdat ik hier zoveel heb, en zij helemaal niets. Toch weet ik dat ik er goed aan heb gedaan, voor hun ben ik maar een zoveelste toerist.
Ook heb ik spijt van alle keren dat ik echt even graag naar huis wilde. Dus voor de mensen die ooit naar Mumbai gaan, heb ik een tip. Als je voor de zoveelste keer wordt aangestaard, ergens naar binnen wordt gezogen, een haar in je eten vindt of een bedelaarskindje moet negeren, denk dan maar dat je in een van de mooiste steden van de wereld bent en probeer zelfs van de kleine irritaties een mooi verhaal te maken.
Dat is wat Mumbai in mijn ogen is: één mooi groot en rommelig verhaal zonder begin of eind maar dat toch overal prachtig in elkaar past. Ik heb er meer dan van genoten en zal deze reis nooit vergeten.
Teleurgesteld na dit korte verhaaltje? Er is nog meer en nóg veel meer, ik zou wel willen dat ik hier mijn profielwerkstuk over kon maken…

Lotje van den Dungen uit VWO 5

Extra foto's